In deze tijden van klimaatverandering, verlies aan biodiversiteit, periodes van waterschaarste en -overlast, druk op de huizenmarkt, … klinkt de roep om meer aandacht voor duurzame ontwikkeling almaar luider, ook in het recht. Dit boek focust dan ook op de impact van de groeiende aandacht voor duurzaamheid in het (onteigenings)recht.

Zo blijkt op wetgevend vlak de omzetting van duurzaamheidsregelgeving in een gelaagde rechtsorde een uitdaging. Denk maar aan de omzetting van de Habitatrichtlijn, die tot de stikstofcrisis heeft geleid. Ook de regelgeving inzake de renovatieplicht komt aan bod. Hoe (sociaal) duurzaam is de renovatieplicht eigenlijk? Wat is de impact van dergelijke duurzaamheidsverplichtingen op de waarde van vastgoed? En hoe verhoudt het streven naar een verduurzaming van ons vastgoed zich tot de bescherming van ons onroerend erfgoed?

Een ander belangrijk regelgevend duurzaamheidsinitiatief is de bouwshift waarmee de Vlaamse overheid de open ruimte wil vrijwaren. Hoe haalbaar en betaalbaar is de nieuwe regeling rond de planschadevergoeding? Kan de overheid in het algemeen de onteigening aanwenden als middel om een duurzamere leefomgeving te verwezenlijken?

Duurzaamheid is ook niet meer weg te denken uit het ruimtelijke-ordeningsrecht en speelt een groeiende rol van betekenis bij de vergunningsaanvragen voor projecten die een impact kunnen hebben op mens en milieu. Duurzame ontwikkeling belangt ons allemaal aan, en is meer dan een beleidsdoelstelling. Dit alles leidt ook tot concrete verplichtingen voor burgers en bedrijven. Die vaststelling doet de vraag rijzen naar de inherente beperkingen aan of een ecologisering van het private-eigendomsconcept.

Een diverse groep auteurs licht toe hoe duurzaamheid een invloed heeft op het omgevingsrecht, vastgoedrecht, financieel recht, … en dus onvermijdelijk ook op het onteigeningsrecht.

 Met bijdragen van Stijn Aerts, Frederik Boumans, Emma De Clercq, Marie-Sophie de Clippele, Filip De Preter, Thomas Fiers, Laura Neven en Hendrik Schoukens.