In dit boek, dat de neerslag vormt van zijn doctoraal proefschrift, toont Stijn De Dier aan dat de nietigheid van bestuursbesluiten enkel vanuit een zoektocht naar een evenwicht kan worden begrepen. De nietigheidsvordering tegen een bestuursbesluit is krachtig omdat zij de rechtsgevolgen die het besluit heeft willen bewerkstelligen retroactief verwijdert. Maar dat kan dan weer verstrekkende gevolgen hebben voor rechtshandelingen die op basis van dat besluit verricht zijn. De toepassing van de nietigheidssanctie vraagt dan om een bescherming van de belangen van derden die aan de nietige rechtshandeling rechten ontlenen. Zo dringt zich een evenwicht op tussen het belang bij de nietigverklaring van een bestuursbesluit enerzijds, en het belang bij de bescherming tegen de gevolgen van een nietigverklaring, anderzijds. De zoektocht naar dat evenwicht is het voorwerp van dit boek.

Vernieuwend aan dit werk is dat de spil in die evenwichtszoektocht wordt gezocht in een tot nu toe genegeerde voorvraag : waarom is het van belang om een uitspraak of handeling van het bestuursorgaan als bestuursbesluit aan te duiden ? Aan de hand van de rechtseconomische agencyliteratuur én langsheen burgerrechtelijke evergreens als herstel in natura, pauliaanse en zijdelingse vordering, en derde-medeplichtigheid, ontleedt de auteur die vraagstelling. De nietigheidsvordering blijkt essentieel omdat zij een controle op de bevoegdheidsuitoefening door het bestuur van een vennootschap mogelijk maakt. Net op dat vlak schiet het burgerlijk recht immers tekort, minstens voor aandeelhouders/vennoten.